గురుపౌర్ణమి రోజున వ్యాసుని ఎందుకు తల్చుకోవాలి! -Guru Pournami

గురుపౌర్ణమి రోజున వ్యాసుని ఎందుకు తల్చుకోవాలి! -Guru Pournami


‘జ్ఞానం నడుస్తున్నప్పుడు ఎవరైనా చూశారా’ అని అడిగితే ‘నేను చూశాను’ అని బదులిస్తాడు శిష్యుడు. ‘ఆ రూపానికి పేరు పెట్టగలవా’ అంటే ‘ఆయన నా గురువు’ అని ఆనందంగా చెబుతాడు. గురువు ఎక్కడుంటాడు? ఆకాశానికి, భూమికి మధ్య వ్యాపించి ఉంటాడు. విశ్వానికి కథ, కల్పన, ఇతివృత్తం- అంతా ఆయనే. సర్వ రూపాలు, సకల శక్తులు ఆయనలోనే!
రాత్రి చీకటిగా ఉంటుంది. పౌర్ణమి రాత్రి- చీకటి ఉండదు. అంతటా చంద్రుడి వెలుగుతో నిండిపోతుంది. జ్ఞానానికి సంకేతం వెలుగు. చీకటి- అజ్ఞానానికి చిహ్నం. చంద్రుడు మనసుమీద ప్రభావం చూపుతాడు. ఆ మనసు తెలుసుకొని, దానికి అతీతమైన యోగసిద్ధి కలిగిస్తాడు గురువు. ఆ గురువు చంద్రుడు, ఆ వెన్నెల జ్ఞానం. ఆ గురు సన్నిధిలో శిష్యులకు సదా దివ్య పారవశ్యమే! అటువంటి గురువును పొందినవాడు ధన్యుడు.
‘గురువు లేకుంటే, ఎవరు చూపుతారు మార్గం’ అని ప్రశ్నిస్తాడు కబీర్‌. దేవుణ్ని చూసినవాడు, చూపించేవాడూ గురువే!
మానవ జీవితంలో ఓ దివ్యత్వం ప్రత్యక్షమవుతుంది. ఆ దివ్య స్వరూపం, అతడి సర్వస్వమూ గురువే! జీవితం అంతటా గురుదేవుడి ముద్రలే ఉంటాయి. అంతర్లీనంగా అన్నింటిలోనూ ఆయనే ఉంటాడు. సర్వం నుంచే గురుత్వం సదా సాక్షాత్కరిస్తుంది అంటారు ఓషో.
వ్యాసుడి జన్మ తిథిని ‘ఆషాఢ పౌర్ణమి’గా ప్రకటించింది ‘బ్రహ్మాండ పురాణం’. గురువులందరికీ ఆదిగురువు వేదవ్యాసుడు. వ్యాస పూర్ణిమే గురు పూర్ణిమ. గురుతత్వం, గురుభావం గురు పరంపరగా వ్యాసుడి నుంచే వస్తున్నాయి. ఆయన విష్ణుమూర్తి మానస పుత్రుడు. అంతటి వ్యాస భగవానుడి జన్మదినం ఆధ్యాత్మిక పర్వదినం. గురుభక్తులందరికీ గురుపూర్ణిమ ఓ పెద్ద పండుగ.
దత్తాత్రేయుణ్ని విశ్వానికి గురువుగా భావిస్తారు. విశ్వం మధ్యలో గురువు ఉంటారు. ఆయనలోనే విశ్వం ఉంటుంది. అవతార పురుషులైన శ్రీరాముడు, శ్రీకృష్ణుడంతటివారికే గురువులున్నారు. అందుకే గురు మహిమ వర్ణనకు అతీతం. ఆ శక్తి అత్యంత అద్భుతం.

‘ఎవరైనా సరే- నా గురుదేవుణ్ని (రామకృష్ణ పరమహంస) అర్చిస్తే సర్వోత్కృష్టులుగా మారతారు. ఆయన సాన్నిధ్యంలో వారు పరిపూర్ణత్వాన్ని సంతరించుకుంటారు. నా గురువు నోటి నుంచి ఎన్నడూ ఒక్కటైనా కటువైన మాట వెలువడలేదు. చెడును చూడటం, దాని గురించి కనీసం ఆలోచించడం ఆయనకు తెలియవు. ఆయనకు ఎప్పుడూ మంచే కనిపించేది’ అనేవారు స్వామి వివేకానంద.

‘గురువు కంటే అధికులెవరూ లేరు’ అన్నారు ఆదిశంకరులు. గురువును ఆయన స్తుతించారు. గురువునే ఆరాధించారు. గురువుపై అష్టకం రచించారు. గురుప్రేమ పొందారు. అపర శంకరులుగా కీర్తి గడించారు. లోక విఖ్యాతి చెందారు. ‘కొందరికి వేదాలు, శాస్త్రాలు, ఇతర విద్యలు అన్నీ నోట్లోనే ఉంటాయి. అనర్గళంగా ఉపన్యసిస్తారు. ఆశు కవిత్వం చెబుతారు. ఎన్నో బహుమతులు, బిరుదులు సాధిస్తారు. వారి మనసు ఏనాడూ గురుచరణాల మీద నిలవనప్పుడు, ప్రయోజనం ఏమిటి? అవన్నీ వ్యర్థమే’ అన్నారు ఆదిశంకరులు.

ప్రథమ గురువైన వ్యాసుడి ఆశీస్సును గురుపూర్ణిమ రోజున అందరూ పొందాలి. అందరి హృదయాల్లో జ్ఞాన చంద్రుడు ఉదయించాలి. భువన భవనమంతా జ్ఞానంతో వెలగాలి. ప్రశ్న ఎలా అడగాలో నేర్పిస్తాడు గురువు. జ్ఞానం అనేది ఓ సమాచార శకలం కాదు. అది బయటినుంచి లోపలకు అందదు. మనిషి అంతరంగం నుంచే జ్ఞానాన్ని వెలికి తీయాలి. తవ్వినకొద్దీ నీళ్లు వచ్చినట్లు, జ్ఞానం ఎప్పుడూ శాశ్వతంగా ఉంటుంది. దానికోసం పాత్రను తెరిచి ఉంచడమే మనిషి చేయాల్సిన పని.
జ్ఞానజలం పొందాలంటే, మనిషి చేతి పాత్ర ఖాళీగా ఉండాలి. అప్పుడే పాత్రలో ఆ జలం నిండుతుంది. అతడికి ఉపకరిస్తుంది. అలాంటి ప్రాప్తి కలిగించేవాడే నిజమైన గురువు.
Share This :

Related Post



sentiment_satisfied Emoticon